Mijn ouders zijn gescheiden toen ik nog jong was. De scheiding kan ik (18j.) me dus niet goed herinneren en ik heb hierdoor ook niet echt verdriet gekend.
Op latere leeftijd kreeg ik omwille van vragen en opmerkingen van klasgenoten soms wat gemengde gevoelens. Mijn ouders hebben in hun beslissingen zo veel als mogelijk rekening met mij gehouden en overleggen nog regelmatig met elkaar, ook al ben ik intussen 18 jaar. Zo waren ze steeds flexibel in de weekends en kan ik vrijuit over mijn papa’s gezin praten met mijn mama en vice versa.
Ik besef dat ik van geluk mag spreken dat mijn beide ouders ondanks de scheiding toch hun soulmate gevonden hebben en beiden gelukkig in het leven staan. Ook zou ik voor geen geld ter wereld mijn schitterende halfbroertjes en -zusjes willen missen. Het zijn één voor één schatten!
Reactie plaatsen
Reacties