De meest voor de hand liggende emoties zijn verdriet of boosheid. Velen hebben enorm veel verdriet, omdat je ouders ruzie hebben of plots uit elkaar gaan zonder dat je het zag aankomen. Het is pijnlijk om te weten dat je ouders niet meer van elkaar houden of het niet meer lukt om samen te wonen zonder ruzie te maken. Laat staan dat je dan nadenkt over de gevolgen van de scheiding. Boosheid kan optreden als je dat niet accepteert of niet om kan met het verdriet. Je bent boos of sommigen zelfs agressief tegen jouw ouders door wat ze het gezin 'aan doen'. Weet dat je ouders hier lang over nadenken voor ze die stap maken. Ze maken die beslissing enkel, omdat ze denken dat er geen andere weg meer is.

Op het moment dat je ouders vertellen dat ze uit elkaar gaan, kun je verbaasd/ in shock of opgelucht reageren of één van de bovenstaande. Of allemaal tegelijk. Verbaasd, omdat je het niet zag aankomen. Dan is de klap heel heftig. Je raakt helemaal in de war. Wanneer je ouders zo veel ruzie maken en uiteindelijk beslissen om uit elkaar te gaan, kun je net opgelucht zijn. Anderzijds gaan sommigen de situatie verdringen, omdat ze het niet kunnen verwerken. Het kan je een machteloos gevoel geven. Je zou iets willen doen, maar dat lukt niet. Natuurlijk kan je van alles proberen, maar het is aan jouw ouders om alles uit te zoeken. Wat jij best doet is aangeven, wanneer er jou iets dwars zit. Vertel het hen dan.

In het begin zal het wat onwennig zijn en moet je nog alles uit zoeken. Voor jou ouders is dat ook zo. Spreek er met hen over. Misschien kom je er samen wel uit. Velen durven hun mening niet te geven en dat is niet makkelijk, maar praat erover. Durf je dat echt niet met je ouders. Ga dan met iemand anders praten. Hier hoef je zeker niet over te schamen. Het is volledig normaal dat je er moeite mee hebt.

Veel van jullie hebben schuldgevoelens. Ze zijn bang dat zij de schuld zijn van de scheiding. Ben jij hier één van, weet dan dat die schuldgevoelens niet nodig zijn. Kinderen zijn nooit de reden van een scheiding. Ouders scheiden, omdat er iets niet lukt in de relatie en/of het samenleven met elkaar. Er kan ook onzekerheid bij komen kijken. Je zelfvertrouwen kan dalen.

Uiteindelijk kan het zijn dat je soort van gaat 'rouwen'. Rouwen om de breuk van je ouders, om de breuk van het gezin.

Op het moment (of er net voor) dat de ene ouder of zelfs beide ouders verhuizen, gebeurt er heel wat. Het kan daardoor soms wat chaotisch worden. Het brengt angsten met zich mee. Meestal weet je niet goed wat er nu allemaal zal veranderen. Je hebt er wel een idee van, maar niets is met zekerheid. Velen gaan dan één van de ouders gaan missen op het moment dat ze bij de ene ouder zijn.

Zelfs op dat moment zijn er jongeren die nog hopen dat hun ouders ooit terug samen komen. Het is normaal dat je dat hoopt, maar je mag je er niet op focussen. Wat er ook gebeurt met hen, probeer je te focussen op het nu en wat jij kan doen met jouw gevoelens. 

Sommige van jullie, jongere, hun lichaam zal fysiek gaan reageren op de stress. Daarbij zijn hoofdpijn of buikpijn en misselijkheid de meest voorkomende. Daarnaast is slecht slapen en vermoeidheid iets dat geregeld voorkomt. Natuurlijk is het ook mogelijk dat het zich allemaal voordoet.

Op sociaal vlak is het ook niet altijd even makkelijk. Het kan zijn dat je geen zin hebt om over de scheiding te praten en niet meer luistert naar wat er je allemaal verteld wordt. Of het lukt je gewoon niet om het te bespreken. Dan is het mogelijk dat je je gaat terugtrekken. Anderzijds kan het dan weer zijn dat je ruzie gaat maken met je ouders zoals je bij het emotionele al las.

Naast problemen met je ouders, kan het zijn dat je moeite krijgt in de omgang met je vrienden. Het kan voor sommigen moeilijk zijn om te praten met vrienden die geen gescheiden ouders hebben.