N.

De scheiding voor mij voelde aan alsof mijn hele wereld instortte. Mijn twee steunpilaren in mijn leven, waren er nog wel, maar dan apart. Ik zag mijn ouders om me heen met zoveel verdriet en ik heb lang met een schuldgevoel rondgelopen, omdat ik met mijn eigen verdriet zat en hen niet kon helpen.

Omgaan met de scheiding heb ik nooit kunnen doen. Ik moest het maar aanvaarden, want ik kon niets anders.

De jaren daarna ben ik blijven rondlopen met verdriet. Dit is nooit volledig weggegaan, want dit zal voor altijd een litteken blijven. De jaren erna ben ik begonnen met automutilatie. Ik ben in een jarenlange depressie gevallen en vertrouwen van mensen is en blijft een moeilijke opdracht. Het is echter moeilijk om mensen te vertrouwen, als de meest belangrijke personen in je leven, waarvan je dacht dat alles goed ging, opeens uit elkaar gaan. Waarom zou iemand mij dan niet verlaten. Dit leidde verder in zowel bindings- als verlatingsangst, waarmee ik (20j.) de rest van mijn leven zal rondlopen.